Within blood, bones and branches
Ik voel zoveel tegelijk. Meer verwarring en zoveel scherper. Vermoeid maar krachtiger dan ooit. Zakken in het onbekende en grootse plannen. Kinderlijk en ouder. Vervagen en meer aanwezig. Ik heb geen idee en ben zelfverzekerd. Tussen hier en nu ben ik alles.
Ik sta ik tussen de werelden in. Op deze plek waar tijdlijnen samenkomen, voel ik in de mist de rode draad met het knoopje van mijn oma erin. Een belofte, een herinnering. Ik volgde de lijn via mijn oma, mijn overgrootmoeder en alle voormoeders totdat ik haar ontmoette: de wilde moeder.
Om mijn 44e jaar te vieren en eren, was ik begonnen aan een serie ontwerpen. De tekeneningen voelden aards en verbonden met iets wat diep binnenin mij verborgen ligt. Pas vanaf mijn ontmoeting met haar begreep ik wat er door mij heen stroomde: De wilde moeder. Volledig in haar kracht en één met de natuur. Zij die spreekt zonder woorden en oordeel.
In honour of the wild mother, who knows the language without words. Rooted within blood, bones and branches.
