Mijn kleding is zo zwart als mijn ziel, grapte ik laatst.
Ik voel me fijn in mijn donkere uitstraling. Mijn website is donker. Een zomerse fotoshoot in de tuin werd dark & witchy, en eentje gepland voor zon en paarse heide werd een schimmig mysterie in de regen. Zelfs met een witte jurk aan.
En weet je wat zo grappig is? Ik ben heel lang bang geweest in het donker.
Aan het begin van mijn spirituele ontwikkeling hoorde ik vaak het cliché: je bent bang voor je eigen kracht.
Vaak heb ik wel kunnen ‘bedenken’ wat het zou kunnen betekenen. Maar weten is niet hetzelfde als het kunnen voelen. En daarna met mijn eigen woorden de ervaring vertellen.
In een visioen stond ik voor de keuze om mij te laten zakken in mijn angst voor het donker. Eenmaal toegelaten vouwde het donker om mij heen als een warme deken en daarin zag ik kleur.
Een ander visioen bracht mij naar het licht. Een licht zo fel en ontzagwekkend dat het net zo angstaanjagend was als de grens naar het diepe donker. Misschien wel verschrikkelijker. Toen ik dat durfde toe te laten, voelde ik mij tot op het bot uitgekleed.
Hier was geen zachtheid of geruststelling. Alleen de naakte waarheid zoals het is.
Ik blijk niet bang voor het donker. Maar bang voor het licht.
Het licht in mij zo intens, dat ik liever de deksel erop hou. Dat is wat ik er tot nu toe van heb gemaakt. Een lange weg naar het mijzelf toestaan en durven zichtbaar te zijn.
Onhandig als ik ben, gaat het optillen van die zware deksel vaak wat lomp. En ondoordacht. En krijg je ‘m misschien op je neus. Eerder keek ik beter uit, maar ging die deksel vaak ook maar op een kier. Ik wil hem nu echt open kunnen doen.
Mijn kop boven het maaiveld uitsteken.
Ik denk dat ik er een kiekeboespel van heb gemaakt. Ik wil me laten zien en ik wil mijn kop niet verliezen. Niet door wat anderen van mij vinden, maar ook niet door mijzelf. Op die spanning ga ik eigenlijk ook wel weer goed. Door het als een spel te zien, wordt het thema al een stuk lichter (ha!)
✦
Ik ben hard aan het trainen om sterker te worden. Fysiek, want ik geloof erin dat je dan mentaal ook meer kunt dragen. Ook mentaal zet ik steeds een stapje verder. Mijn kop live laten zien terwijl ik inzichten deel en channel. Geen mogelijkheid om mijn gebrabbel eruit te knippen.
Schrijfsels op papier delen, gewoon zoals het er staat. Voelt kwetsbaar maar aan de andere kant gaat er vaak ook zoveel moois verloren wanneer ik mijn tekst edit en polijst.
Op stelten door dat maaiveld. Spannend en toch ook wel lollig. Wie zit er eigenlijk achter mijn kop aan?
Laten we de boel op stelten zetten. Doe je mee?
