Vanochtend werd ik wakker met een gedachte die vaker door mijn hoofd spookt…
Wie ben ik?
- als ik mijn boeken in de kast laat staan
- als ik mijn tools niet gebruik
- als ik mijn studio niet heb ingericht
- als ik mijn huispak aan heb
Dan is er alleen… ik
Durf ik met jou in gesprek, als deze versie van mijzelf? Sta ik dan stevig genoeg, om volledig aanwezig te zijn? Dit vraag ik mijzelf geregeld af. En altijd kom ik uiteindelijk weer in mijn midden terug. Vol vertrouwen in wie ik ben en waar ik sta.
En vanuit waar ik sta, is waar ik ga, soms flowy, soms hobbelig. De behoefte om mij ergens aan vast te grijpen komt dan op. Het vertrouwen zakt weg en ik zoek steeds meer naar veiligheid en controle.
Het sluipt er altijd weer langzaam in: mijn routines worden langer en meer rigide. In plaats van een fijne houvast zet ik mijzelf vast in een veiligheidskooi. En het gekke is, ik heb die kooi niet nodig en dat weet ik.
Het moment dat ik eruit durf te stappen sta ik weer vol in mijn kracht. De wereld buiten mij is weer interessant. En ik zoek, leer en ontvang vanuit plezier en nieuwsgierigheid.
Een slinger de andere kant op kan soms lang duren, maar het kantelpunt is maar een split second. Wanneer je het weet, weet je het.
In dit vertrouwen ga ik vaak weer even back to basic. No tools, no fluff. Just me. Ik ben sterk met mijn kaarten en rituelen. Maar ooit begon ik dit werk zonder enige kennis. Ik ging zitten en het was er gewoon. Liet alles om mij heen wegvallen, en liet opkomen wat nodig was. Dit ging altijd snel en moeiteloos.
Aligned zijn is geen rechte weg.
Meer een hobbelig en kronkelend pad.
Al slingerend vind ik mijn midden.
Wie ben ik, als ik net uit bed stap?
Just me! Eerlijk en chaotisch. Een open blik. Geen perfect plaatje maar randomly curated.
Let’s meet?
Bekijk mijn aanbod en tarieven.
Lees meer over de tattoo ceremonie.
Of stuur mij een berichtje als je meer wilt weten of even kennis wilt maken.
