Het leven als ceremonie. Lang heb ik magie gezocht in rituelen. Maar hoe zorg je ervoor dat je in het echte leven ook kan toveren?
๐๐ง ๐ ๐ค๐ข๐ฏ ๐ฉ๐ฐ๐ญ๐ฅ ๐ฎ๐บ๐ด๐ฆ๐ญ๐ง
๐๐ถ๐ณ๐ช๐ฏ๐จ ๐ฑ๐ณ๐ข๐ค๐ต๐ช๐ค๐ฆ,
๐ ๐ด๐ฉ๐ฐ๐ถ๐ญ๐ฅ ๐ต๐ฐ๐ฐ
๐๐ฉ๐ฆ๐ฏ ๐ณ๐ถ๐ฏ๐ฏ๐ช๐ฏ๐จ ๐ฎ๐บ ๐ฆ๐ณ๐ณ๐ข๐ฏ๐ฅ๐ด.
๐๐ง ๐ ๐ค๐ข๐ฏ ๐ด๐ฑ๐ฆ๐ข๐ฌ ๐ช๐ฏ ๐ณ๐ฆ๐ท๐ฆ๐ณ๐ฆ๐ฏ๐ค๐ฆ
๐๐ฐ ๐ฎ๐บ ๐ข๐ฏ๐ค๐ฆ๐ด๐ต๐ฐ๐ณ๐ด
๐๐ฏ ๐ต๐ฉ๐ฆ ๐ถ๐ฏ๐ด๐ฆ๐ฆ๐ฏ ๐ธ๐ฐ๐ณ๐ญ๐ฅ,
๐ ๐ค๐ข๐ฏ ๐ฃ๐ฆ ๐ฑ๐ณ๐ฆ๐ด๐ฆ๐ฏ๐ต
๐ธ๐ช๐ต๐ฉ ๐ฎ๐บ ๐ฌ๐ช๐ฅ๐ด
๐๐ฏ ๐ต๐ฉ๐ฆ ๐ญ๐ช๐ท๐ช๐ฏ๐จ ๐ณ๐ฐ๐ฐ๐ฎ.
๐๐ง ๐ ๐ค๐ข๐ฏ ๐ญ๐ฆ๐ต ๐ฆ๐ฏ๐ฆ๐ณ๐จ๐บ ๐ง๐ญ๐ฐ๐ธ
๐๐ฉ๐ณ๐ฐ๐ถ๐จ๐ฉ ๐ฎ๐บ ๐ง๐ช๐ฏ๐จ๐ฆ๐ณ๐ด ๐ญ๐ช๐ฌ๐ฆ ๐ธ๐ข๐ต๐ฆ๐ณ,
๐ ๐ค๐ข๐ฏ ๐ธ๐ข๐ญ๐ฌ ๐ฐ๐ถ๐ต๐ด๐ช๐ฅ๐ฆ
๐๐ฏ๐ฅ ๐ฆ๐ฏ๐ซ๐ฐ๐บ ๐ต๐ฉ๐ฆ ๐ณ๐ข๐ช๐ฏ๐ฅ๐ณ๐ฐ๐ฑ๐ด
๐๐ฏ ๐ฎ๐บ ๐ง๐ข๐ค๐ฆ
๐๐ฐ๐ธ ๐ค๐ข๐ฏ ๐ ๐ฏ๐ฐ๐ต ๐ด๐ฆ๐ฆ
๐๐ฐ๐ต๐ฉ ๐ธ๐ฐ๐ณ๐ญ๐ฅ๐ด
๐๐ฏ๐ฏ๐ฆ๐ณ ๐ข๐ฏ๐ฅ ๐ฐ๐ถ๐ต๐ฆ๐ณ
๐๐ด ๐ด๐ฆ๐ฑ๐ข๐ณ๐ข๐ต๐ฆ,
๐๐ถ๐ต ๐ข๐ด ๐ธ๐ฉ๐ฐ๐ญ๐ฆ.
๐๐ช๐ง๐ฆ ๐ข๐ด ๐ข ๐ค๐ฆ๐ณ๐ฆ๐ฎ๐ฐ๐ฏ๐บ,
๐๐ข๐จ๐ช๐ค ๐ช๐ฏ ๐ต๐ฉ๐ฆ ๐ฎ๐ถ๐ฏ๐ฅ๐ข๐ฏ๐ฆ.
De kloof tussen ceremonie en het alledaagse
Afgelopen jaar kwam ik ineens tot een besef: Ik zonderde mij af van het leven, door alleen in ceremonie alles te kunnen omhelzen.
Want wat heeft het voor zin als ik tijdens een innerlijke reis mijn monsters durf aan te kijken, als ik het geduld niet kan opbrengen om een boos kind naar bed te brengen?
Wat heb ik geleerd van het doen van al die rituelen, als ik het niet voor elkaar krijg om het huis op te ruimen?
Waarom zijn tranen en chaos welkom in een cirkel, en druk ik deze in het echte leven het liefst weg?
Ritueel en routine
Nu bijna een jaar later ben ik nog lang niet altijd de persoon die ik in ceremonie kan zijn. Maar het heet niet voor niets een โpracticeโ. Ik oefen elke dag om hier te zijn. En de momenten dat het lukt, zijn net zo magisch als tijdens een ritueel: Magic in the mundane.
En terwijl ik de magie van een ceremonie in het dagelijkse leven breng, merk ik dat een ceremonie juist โdagelijkserโ wordt. Zo balancerend op de middenlijn tussen het magische en het dagelijkse, durf ik te zeggen dat wanneer dit lukt, het voelt als belichamen.ย
Ik ben hier, in mijn lichaam, in mijn energie, in het nu.
Verwondering
Vanuit de gedachte dat ik tijdens mijn rituelen oefen, om mijzelf te kunnen dragen in het echte leven, ben ik dingen zo anders gaan zien. Want ineens valt het op hoe mooi de dagelijkse dingen zijn. Het is alsof ik weer door de ogen van een kind kan kijken: met verwondering.
Maar ookโฆ het kunnen geloven dat ik iets kan. Me niet laten beperken door โvolwassenโ gedachten. Het kunnen spelen met de โrealiteitโ. En dit is dan weer zo lastig als volwassene. Het is een proces van vallen en opstaan en blijven proberen. Blijven geloven. Blijven doen.
Life as a ceremony.
Wil je ervaren hoe het is om met mij samen te spelen? De magie van het moment komt het meest tot uiting tijdens een intuitive tattoo ceremony, waarbij we alles op de dag laten ontstaan.
Wanneer alle logische en onverklaarbare stukjes samenkomen, en dat het maar blijft doorgaan, tot we niet anders kunnen dan hard erom lachen.
Je bent welkom!
foto: Sanne Marije Sanders
