De wilde vrouw, volledig in haar kracht en één met de natuur. In mijn eigen ceremonie zag ik haar als een voormoeder. Een voorbeeld en inspiratie voor mijn werk. Soms voel ik haar heel sterk maar vaak lijkt het gat tussen wie ik normaal ben en dit beeld niet te overbruggen.
Vaker uit dan in verbinding
Eerlijk? Ik ben zelf vaker uit dan in verbinding. Zoals ik altijd zeg: life is the ceremony. Het is één grote practice waarbij ik lang niet alles goed doe en vooral heel veel leer.
Op de momenten dat ik niet zo stevig in mijn schoenen sta, probeer ik vaak om mij heen naar houvast te grijpen. Dat uit zich in meer kennis willen opdoen, zodat ik kan laten zien wat ik kan, op zoek naar erkenning. Er vormt zich een masker van mijn ideaal, waarbij ik probeer te zijn wie ik denk dat ik zou moeten zijn.
Gelukkig herken ik dit steeds beter en geef ik mijzelf de ruimte om dat masker te voelen en weer af te zetten. Het opmerken, voelen, en weer loslaten houdt mij scherp.
Performance naar presence
Wanneer ik mijn aandacht verschuif van performance naar presence, weet ik heel goed dat ik geen toeters en bellen (of veren en kristallen) nodig heb om mijn werk te doen.
De afgelopen jaren heb ik geleerd dat ‘gewoon’ aanwezig zijn, het allerbelangrijkste is. Niet vanuit wat ik denk dat het moet zijn, maar vanuit wat ik diep van binnen voel. Dat is het startpunt van mijn sessies: ruimte om echt te zijn, zonder performance. En vanuit daar de verbinding met elkaar aan te gaan.
Het magische alledaagse
Tijdens mijn ceremonies heb ik de ongeschreven regel, dat er geen regels zijn. Bij mij mag je huilen, keihard in lachen uitbarsten, mijn orakelkaarten per ongeluk als onderzetter gebruiken voor je thee… Ik heb er altijd zo’n plezier in om het magische in het dagelijkse te vinden, en het alledaagse in mijn rituelen te brengen.
En is dat niet precies de brug die nodig is om de binnen- en buitenwereld te verbinden? Zodat je niet steeds naar een fantasie reikt en daardoor juist de magie in het moment mist.
Dan zie ik dat de wilde vrouw ook boos wordt als ze haar teen stoot aan een steen. En baalt als ze het koud heeft van de regen. En tegelijkertijd laat ik mij verwonderen door kleine dingen die mij opvallen. Patronen en connecties door de dag heen, als een sluimerende boodschap dat magie door alles is verweven.
Niet alleen in ceremonie, maar ook tijdens het boodschappen doen. Niet alleen bij volle maan, maar ook op dinsdagmiddag. Niet perfect, niet altijd in balans. Maar wel thuis in het moment. En misschien is dat wel de echte magie.
Een vraag aan jou
Als je heel eerlijk naar jezelf kijkt, ben je nu wie je wilt zijn omdat je denkt dat het zo zou moeten? Een pad aan het bewandelen dat door een ander is gelegd? Of volg je je eigen innerlijke kompas?
Ik deel mijn ervaring omdat er geen goed of fout is. We zijn constant aan het leren en uitproberen.
En soms helpt het om even stil te staan. Om naar binnen te duiken en te voelen wat er echt in je leeft. Om een mijlpaal te zetten ter ere van wie jij bent, zodat je vanuit dit punt je eigen koers kan bepalen.
Voel je de roep?
We kunnen dit samen doen. Tijd nemen en vertragen om echt te voelen wat er leeft. Met cacao, energiewerk, rituelen en beweging.. en als dit voor jou het juiste moment is: een tattoo ritueel om fysiek die mijlpaal te zetten. Een ceremonie waarin hoofd, hart en lichaam samenkomen met wat je diep van binnen al weet. Met of zonder tattoo, beide is mogelijk.
Let’s meet?
Bekijk mijn aanbod en tarieven.
Lees meer over de tattoo ceremonie.
Of stuur mij een berichtje als je meer wilt weten of even kennis wilt maken.
foto: Marloes Nierop
