Iedereen noemt mij Ying Ying. Mijn oma, mijn ooms en tantes. Ik voel me altijd welkom, gezien en geliefd. Ze luisteren naar wat ik te zeggen heb, en ze zeggen vaak dat ze het knap vinden dat ik al zoveel weet.
Ik had veel zin om naar school te gaan. Het is helaas niet wat ik ervan heb verwacht. Ze verstaan mij niet en ik hun niet. Ik kan met niemand praten. De juf zet een grote lach op en noemt mij Ling Ling.
Ik denk dat ze Mei Ying te moeilijk vindt. Mijn tekening ondertekent zij met ‘Ling Ling’. Ik vind dat een stomme naam. Niemand zegt er wat van en ik kan het zelf niet.
Ying Ying werd Ling Ling. Van lieveling naar vreemdeling.
Ze wilde zo graag weer de lieveling zijn. Dat kon ze niet, dus ging de vreemdeling zich aanpassen. Als een kameleon werd ze meester in camouflage.
Zo goed, dat ze steeds meer vergat wie ze was.
Wie ze was?
Ze was de beste van de klas in tekenen en mocht de klassen rond om haar tekeningen te laten zien. Daarna maakte zij tekeningen voor de rest van de klas, omdat ze het zo goed kon.
Ze had de hoofdrol in de kerstmusical. Mocht solo liedjes zingen. Als een kerstboom die de hele uitvoering in een pot op het podium stond. De volgende musical stond ze als hofdame ook lang op het podium. Naast de koning, als versiering zonder tekst.
Ze heeft altijd graag gedanst. Op de dansschool viel ze nooit op. Trots was ze toen ze later op hardcore feesten als danseres het podium op mocht. Toch verschool ze zich altijd achter haar beste vriendin, die meer ervaring had. Zelfs toen ze een aanbod kreeg om bij een dansgroep te komen, gaf ze het visitekaartje door aan haar vriendin.
Elke keer als ze in het middelpunt kwam te staan, deed ze een stap opzij.
🗝️
Het ondernemen sleurt mij steeds weer door oude stukken heen, net zo lang tot ik mijn eigen kleur weer kan zien.
Ik wil er niet meer alles aan doen om erbij te horen. Niet meer op de zijlijn staan. Op de voorgrond vind ik mijn plezier weer, omdat ik het middelpunt in mijzelf voel.
Laatst mocht ik de vraag beantwoorden: wie ben jij? Ik voelde de vertrouwde verkramping. Niet weten wat ik moet zeggen. Niet weten wie ik ben.
Wat volgde was een uitademing. En in de stilte daarna, ruimte om te voelen wie ik op dat moment ben. Lieveling of vreemdeling, het mag er beide zijn.
Dat is denk ik het eerlijkste antwoord.
Bekijk mijn aanbod en tarieven.
Lees meer over de tattoo ceremonie.
Of stuur mij een berichtje als je meer wilt weten of even kennis wilt maken.
