Dance like nobody’s watching, zeggen ze. Maar in plaats van vrijheid voel ik dat ik verdwijn.
Als klein kind hield ik van verhalen vertellen, dansen en zingen. Totdat ik naar school ging en mijn stem verloor. Ik schaamde mij voor mijn accent en deed mijn best om net zo te zijn als de anderen. Ik ging op in de omgeving, om erbij te horen en tegelijkertijd niet op te vallen.
Bewust van elk woord dat ik koos en hoe mijn stem klonk, begon ik dit kanaal te dempen. Onder de blik van anderen werd ik stil.
Maar het kind in mij was ook eigenwijs. Ze bleef zich uiten, niet in woord maar in beweging. Ik danste graag, op de dansschool en thuis, in mijn kamer met de deur op slot. Urenlang danste ik daar mijn verhalen van frustraties, dromen en verlangens. En ik deed net alsof dat werd gezien. Alsof ik werd gehoord.
Dat gevoel is nooit weggegaan.
Jaren later, toen ik ging ondernemen, werd zichtbaarheid ineens mijn werk. Toen viel mij iets geks op: ik kwam sneller en dieper in mijn embodied dance practice als ik mijzelf opnam. Op REC drukken was het startsein, het zette mij in beweging. Daarna vergat ik de camera en maakte het ook niet uit of ik de beelden deelde of niet.
Eerst dacht ik dat het uit noodzaak kwam, omdat ik onder druk het best presteer. Maar dat was het niet, want mijn practice is vaak vrij van opzet en heeft geen resultaat voor ogen. Toen dacht ik dat de lens misschien als body double diende. Met iemand die meekijkt ben ik meer gemotiveerd.
Maar deze glitch zat veel dieper. De noodzaak voor content en zichtbaarheid trok mij over de drempel van onzichtbaar naar zichtbaar. Ik durfde niet in beeld te spreken maar vertelde via mijn meest natuurlijke taal: dans.
De blik die mij ooit liet verdwijnen,
was de blik geworden die mij liet verschijnen.
En dat bracht mij ver. Zien jullie wel. Dit ben ik nu.
Maar wat ik mij niet realiseerde was dat het niet uitmaakte of de blik mij brak of maakte, ik zat er nog steeds aan vast. Angst of trots, zelfde ketting: ik kom in beweging omdat jij kijkt.
Dance like nobody’s watching.
Het zou bevrijdend moeten zijn. Maar het stak en deed pijn. Hard genoeg om die ketting te breken.
Ik zet een nummer op voor een one song check-in. En ik laat mijn telefoon liggen. Het verhaal dat ik beleef, dans ik vandaag alleen voor mijzelf. En dat blijkt genoeg. Ik hoef mij niet meer te bewijzen.
Dans alsof niemand kijkt, klopt achteraf toch wel. Het verlangen om gezien te worden blijft. Maar ik voel nu de rust om te kiezen wanneer ik in conversatie wil gaan.
Volgende keer als ik voel dat ik wil delen, stuur ik weer een movement memo. Of misschien wel een voice memo, want mijn stem heb ik inmiddels terug.
🪡
Dit proces had tijd nodig.
Voor iemand die zonder geduld is geboren, is dit een mooie les die ik meeneem in mijn werk.
Ik beloof niet dat we in een tattoo ceremonie je hele verhaal gaan zien. Wel dat we één belangrijk ankerpunt markeren. We bewegen een stukje verder langs jouw rode draad, en leggen een knoopje zodat je in vertrouwen verder kunt. Vanaf hier kijk je met trots achterom.
Misschien voel je die shift al, tussen zojuist en straks. Iets eindigt en het nieuwe heeft nog geen vorm.
In een ceremonie hoef je je niet te bewijzen. Geen blik om aan te voldoen. We staan stil bij waar je doorheen beweegt.
You know where to find me when you’re ready.
Liefs,
Mei Ying
Bekijk mijn aanbod en tarieven.
Lees meer over de tattoo ceremonie.
Of stuur mij een berichtje als je meer wilt weten of even kennis wilt maken.
